Από τον Όλυμπο στα μεγάλα καταστήματα της Ευρώπης.

Το ελληνικό μέλι είναι ένα ξεχωριστό προϊόν, προικισμένο με ιδιαίτερα βιολογικά και οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, που δε συναντώνται στο μέλι που παράγεται σε άλλες χώρες. Οι ιδιότητες του αυτές είναι αναγνωρισμένες από τα αρχαία χρόνια- η μυθολογία μας το θεωρεί ως τη μοναδική τροφή των Θεών.

Πηγή: Τρόφιμα Κρασιά & Ποτά, Ιανουάριος 1997, σελ. 98.

Το μέλι έχει άπειρες χρήσεις στην ανθρώπινη διατροφή, στην φαρμακοποιία ως γλυκαντικό, στην παρασκευή ζαχαρωδών, στη ζαχαροπλαστική• ανακατεμένο με νερό, ζυμωμένο και αρωματισμένο με άνθη τίλιου ή δενδρολίβανου, δίνει το υδρόμελι ή κρασί του μελιού, ποτό που σε μερικές χώρες αντικαθιστά το κρασί και τη μπίρα.

Πηγή: Εκδόσεις «Δομή», 1972, τόμος 10, σελ.222.

Στους Αιγυπτιακούς παπύρους, πριν από 3500 χρόνια αναφέρεται το μέλι ως θεραπευτικό μέσο. Ωστόσο οι Αιγύπτιοι προσέφεραν στους θεούς τους κηρήθρες με μέλι ως πολύτιμο δώρο αφοσίωσης και εξευμενισμού. Στο βιβλίο της ζωής των αρχαίων Ινδών αναφέρεται ότι η ζωή παρατείνεται όταν στην καθημερινή δίαιτα υπάρχει το γάλα και το μέλι. Το νέκταρ αποτελούσε την τροφή των αθάνατων Ολύμπιων Θεών. Με μέλι ανατράφηκε ο Δίας από τη νύμφη μέλισσα. Ο Ιπποκράτης συνιστούσε το μέλι για την θεραπεία πολλών ασθενειών, το ίδιο και ο Αριστοτέλης που πίστευε ότι το μέλι παρατείνει τη ζωή. Το μέλι περιέχει αναλλοίωτα τα περίφημα συστατικά - ασβέστιο, σίδηρο, μαγνήσιο, φώσφορο, βιταμίνες Β1 Β2, ένζυμα.

Οι Έλληνες κατέχουμε τη δεύτερη θέση παγκοσμίως σε κατανάλωση μελιού, με 1 κιλό κατά κεφαλήν κατανάλωση ετησίως. Πρώτη έρχεται η Γερμανία με 1,5 κιλό ετήσια κατά κεφαλήν κατανάλωση. Το σύνολο της παραγωγής μελιού στη χώρα μας ανέρχεται περίπου στους 10.000 τόνους, από τους οποίους περίπου το 60% διατίθεται χύμα και το υπόλοιπο 40% τυποποιημένο. Σημαντικό ποσοστό μελιού διοχετεύεται σε μεγάλες βιομηχανίες, οι οποίες παράγουν προϊόντα που τα συνδυάζουν με το μέλι, όπως για παράδειγμα παστέλι, μαντολάτο, χαλβάς με μέλι, γαλακτοβιομηχανίες για το γιαούρτι με μέλι κ.α.

Πηγή: «Ξηρός Καρπός- Ζαχαρώδη- Ποτά», τεύχος 21,Νοε-Δεκ 1998, σελ. 18